Cztery miesiące nie byłam na wsi. Jechałam z lękiem, że ktoś się włamał. Wzięłam aparat i robiłam zdjęcia ale z poczuciem winy bo jakże to radośnie sobie foce zamiast mieć smutek w sercu. Smutek jest i będzie ale jakoś nie mogę poddać się jemu. Muszę jakoś się z nim mocować a fotki to na razie najlepsza metoda na moje smutki.
Pojechaliśmy autobusem, ranek na Wybrzeży był pogodny ale na Kociewiu przywitało nas zachmurzone niebo i nie rozpogodziło się ani na chwilkę.

Drogą w dół, do wsi odległej około 3km.

 Po drodze mijamy jeziorko powstałe po wyrobisku margla.

 A na poboczu kwitnie jeszcze żywokost.

 W oddali widać już maleńki wiejski kościółek.

 A to już wiejskie zabudowania.

 I piaszczysta droga do domu.

 A w ogródku panoszą się chwasty.

Za godzinę wychodzę do lekarza. Trochę się denerwuję więc żeby o tym nie myśleć wstawię kilka jesiennych obrazków z najbliższego otoczenia czyli mego podwórka.

Wejście na podwórko od Długiego Targu

 Wejście na podwórko od Chlebnickiej

 Widok z kuchennego okna

 

Widok na Długi Targ z okna

 Ulica Długi Targ

 Bardzo lubię jesienią moje podwórko.